Οι Μάσκες της Πανσελήνου

Καθημερινά παρατηρούσε τις μάσκες στον τοίχο. Ήταν κρεμασμένες η μία δίπλα στην άλλη, σαν να φύλαγαν ένα μυστικό που ο χρόνος δεν είχε καταφέρει να σβήσει. Κάτι στον τρόπο που στέκονταν μαζί έδινε την εντύπωση πως αφηγούνταν μια ιστορία.

Μια ιστορία που άρχιζε στη Βενετία, ένα βράδυ με πανσέληνο.

Η πόλη λουζόταν στο ασημένιο φως του φεγγαριού. Τα κανάλια έμοιαζαν με καθρέφτες και η μουσική από τον μεγάλο χορό ξεχυνόταν στα στενά δρομάκια. Ανάμεσα σε δεκάδες πρόσωπα κρυμμένα πίσω από μάσκες, βρέθηκαν η Ιζαμπέλα και ο Λορέντσο.

Δεν θυμόταν κανείς ποια ήταν η αφορμή. Ίσως ένα βλέμμα, ίσως ένας χορός, ίσως απλώς το παιχνίδι της μοίρας. Εκείνο που έμεινε ήταν η αίσθηση πως, από τη στιγμή που συναντήθηκαν, ο κόσμος γύρω τους χαμήλωσε τη φωνή του.

Περπάτησαν δίπλα στα κανάλια, μίλησαν για πράγματα που σήμερα κανείς δεν θυμάται και άφησαν τη νύχτα να κυλήσει χωρίς να την πολεμήσουν. Κάποια στιγμή η πανσέληνος στάθηκε πάνω από τη Βενετία σαν σιωπηλός μάρτυρας και φώτισε τις μάσκες τους.

Ύστερα ήρθε η αυγή.

Και όπως συμβαίνει με ορισμένες νύχτες που μοιάζουν βγαλμένες από όνειρο, ο καθένας ακολούθησε τον δικό του δρόμο.

Τα χρόνια πέρασαν.

Οι εποχές άλλαξαν, οι άνθρωποι άλλαξαν, οι ζωές τους γέμισαν με άλλες διαδρομές. Όμως η μοίρα, που σπάνια ξεχνά τις υποθέσεις που αφήνει μισοτελειωμένες, τους έφερε ξανά κοντά.

Όταν συναντήθηκαν, αναγνώρισαν ο ένας τον άλλον αμέσως.

Δεν μίλησαν ποτέ για εκείνο το βράδυ.

Δεν ρώτησαν, δεν εξήγησαν, δεν αναζήτησαν απαντήσεις.

Μερικές ιστορίες δεν χρειάζονται λέξεις για να συνεχιστούν.

Ένα βράδυ, χρόνια αργότερα, στάθηκαν σιωπηλοί κάτω από μια ακόμη πανσέληνο. Το ίδιο φως που κάποτε είχε αγγίξει τα νερά της Βενετίας φώτιζε τώρα τα πρόσωπά τους.

Κοιτάχτηκαν για μια στιγμή και ύστερα κοίταξαν το φεγγάρι.

Κανείς δεν μίλησε για το παρελθόν.

Όμως και οι δύο ήξεραν.

Ήξεραν πως εκείνη η νύχτα δεν είχε μείνει πίσω. Πως δεν ήταν απλώς μια όμορφη ανάμνηση.

Ήταν η νύχτα που είχε φωτίσει τον δρόμο τους.

Και ίσως γι’ αυτό οι μάσκες παρέμεναν ακόμη κρεμασμένες δίπλα δίπλα στον τοίχο.

Όχι για να θυμίζουν έναν χορό στη Βενετία.

Αλλά για να θυμίζουν πως υπάρχουν συναντήσεις που δεν τελειώνουν όταν χωρίζουν οι δρόμοι. Συναντήσεις που μένουν ζωντανές, σαν το φως της πανσελήνου πάνω στο νερό, περιμένοντας υπομονετικά τη στιγμή που η μοίρα θα ενώσει ξανά όσα ήταν γραφτό να συναντηθούν.